Giuseppe Bergomi, simbol i Interit, ka ndarë kujtime të thella për ish-kapitenin e Milanit, Franco Baresi, duke e cilësuar miqësinë e tyre si një kapitull të veçantë në historinë e futbollit italian.
Në një shkrim emocionues për “Gazzetta dello Sport”, Bergomi kujton momentin e fundit kur u panë së bashku, teksa mbanin pishtarin olimpik gjatë ceremonisë hapëse të Lojërave Olimpike Dimërore “Milano-Cortina 2026” në stadiumin “San Siro”. “Ajo fotografi është bërë histori, do të mbetet përgjithmonë ndër më të bukurat e jetës sonë,” shprehet Bergomi, duke theksuar peshën simbolike të këtij imazhi.
Ai e përshkruan Baresin si një personalitet të rezervuar, por me ndjenja të thella. “Ishim të lidhur në atë çast të veçantë, ai donte që unë ta udhëhoqa pishtarin, dhe ndihesha i nderuar për këtë,” tregon Bergomi, duke nënvizuar respektin dhe lidhjen e fortë mes tyre.
Fluturim direkt – Prishtinë → Stuttgart
Nisje: çdo ditë
Fluturim direkt – Prishtinë → Munich
Nisje: çdo ditë
Fluturim direkt – Prishtinë → Goteburg
Nisje: çdo ditë
Pas ceremonisë, Baresi shprehu dëshirën për të mbajtur pishtarin si një kujtim. “Ia dorëzova në një bar pranë shtëpisë së tij, një vend ku ai ndihej si në shtëpi. Fatkeqësisht, ajo ishte hera e fundit që u pamë,” shton Bergomi me nostalgji.
Kujtimet e tij kthehen edhe në fillimet e karrierës, ku Baresi i bëri Bergomit nyjën e parë të kravatës. “Ishte një moment simbolik, sepse vetë nuk dija si ta bëja,” thotë ai, duke vlerësuar kontributin e Baresit edhe jashtë fushës.
Bergomi nuk harron as duelet e tyre të shumta në derbi. “Në derbin tim të parë, shënova gol dhe përballë ishte Franco. Në ato beteja, gjithmonë ishim të ndarë, duke mbrojtur zonat tona, por gjithmonë me respekt për njëri-tjetrin,” kujton ai me krenari.
Një moment tjetër i veçantë ishte ftesa e Baresit për ndeshjen e tij të lamtumirës. “Më telefonoi dhe më tha: ‘Ti do të vish!’ I thashë me shaka se do të më vërshëllejnë, por ai më inkurajoi të isha aty,” rrëfen Bergomi, duke theksuar rëndësinë e pranisë së tij në atë event.
Sukseset me kombëtaren italiane, përfshirë fitimin e Kupës së Botës në vitin 1982, Euro 1988 dhe Botërorin e vitit 1990, i bashkuan ata më tej. “Ishim të rinj dhe mbështetëm njëri-tjetrin gjatë turneut,” thotë ai.
“Sot mendoj se kemi qenë gjithmonë shumë të ngjashëm: të dy të përmbajtur, të edukuar, bij të një epoke tjetër,” përfundon Bergomi, duke e cilësuar miqësinë e tyre si një udhëtim të paharrueshëm dhe duke i quajtur ata “kapitenë pa retorikë”.
