Tragjedia e fundit në Pejë, ku humbi jetën Arlinda Zeka, ka nxjerrë në pah sërish sfidat me të cilat përballen gratë viktima të dhunës në familje. Drenusha Latifi, duke u frymëzuar nga rasti i Arlindës, ka ndarë publikisht frustrimin dhe lodhjen e saj përballë një sistemi të drejtësisë që duket se nuk arrin të ofrojë zgjidhje.
Pas tre vitesh përballje me procese gjyqësore për dhunë në familje, të shoqëruara me dy gjoba, Drenusha ende pret një vendim të formës së prerë. Ajo shprehet se shqetësimi më i madh mbetet çështja e kujdestarisë së dy fëmijëve të saj. Pavarësisht se ajo është kujdestarja kryesore dhe kujdeset për ta, gjykata nuk ka marrë ende një vendim për t’ia besuar zyrtarisht atë. Kjo ndodh në një situatë ku babai i fëmijëve, sipas Drenushës, tregon pak interesim për ta.
Drenusha ka folur hapur për përvojën e saj me ish-bashkëshortin, Atilla Kardesh, të cilin e akuzon për dhunë fizike dhe psikologjike. Ndërkohë që ky rast është trajtuar gjatë nga institucionet, Kardesh ka mohuar vazhdimisht akuzat.
Rifillimi i këtij rrëfimi vjen në një moment delikat, pas vrasjes së Arlinda Zekajt, e cila kishte kërkuar ndihmë nga institucionet por përfundoi viktimë e dhunës, pavarësisht një urdhri mbrojtjeje në fuqi. Ky rast ka ngritur pikëpyetje serioze mbi efektivitetin e mbrojtjes institucionale për gratë që denoncojnë dhunën.
Historia e Drenushës, ashtu si ajo e Arlindës, ngre pyetjen e domosdoshme: Sa gjatë duhet të presë një grua për të marrë mbrojtjen dhe drejtësinë që i takon? Drenusha vazhdon betejën e saj, duke kërkuar një zgjidhje të drejtë për fëmijët dhe për veten. Rastet e tyre nënvizojnë nevojën urgjente për një angazhim më të fortë institucional për të garantuar sigurinë dhe drejtësinë për gratë, duke parandaluar përsëritjen e tragjedive të ngjashme.
